in

93चा तणाव!

कधी-कधी आयुष्यात अशी एखादी अनपेक्षित घटना घडते की, त्याची नंतर आठवण जरी आली तरी, अंगावर शहारे येतात… आणि मग हसू देखील येते. अशीच 1993 सालची एक घटना येथे शेअर करतोय.


1982मध्ये गिरगाव सोडून अंधेरीला रहायला आल्यानंतर महाविद्यालयीन शिक्षण पार्ले कॉलेज म्हणजे आताचं साठ्ये कॉलेजमध्ये झालं. एफवायला एका मुलानं प्रवेश घेतला. तो आणि मी शेजारीच बसायचो. आमची चांगली मैत्री जमली. नंतर-नंतर आमची जोडी फेमस झाली. मी एकटा दिसल्यावर त्याची चौकशी माझ्याकडं व्हायची अन् तो एकटा असेल तर, माझी चौकशी त्याच्याकडं व्हायची.
एफवाय झालं, एसवायच्या फायनल एक्झाममध्ये त्याला कॉपी करताना पकडलं आणि नापास केलं. त्यामुळे टीवायला आमची जोडी तुटली. मी टीवाय झाल्यानंतर एमएला अ‍ॅडमिशन घेतली. कॉलेज ‘पार्ले कॉलेज’च राहीलं. त्यामुळं अधनं-मधनं कॉलेजच्या फेऱ्या सुरूच होत्या. कॉलेजला गेल्यावर या मित्राला भेटणं व्हायचंच. अशाच एका भेटीत त्यानं एका मुलीची ओळख करून दिली. त्या दोघांनी एकमेकांना पसंत केलं होतं. आता ‘दोघं राजी’ असल्यावर कोण काय करणार?
कालांतरानं त्या दोघांचं टीवाय झालं… तो क़ॉलेजला यायचा बंद झाला. मी एमएच्या लेक्चर्ससाठी कलिना युनिव्हर्सिटीत जात होतो. त्यामुळं आम्हा दोन मित्रांचा संपर्कही कमी झाला. एकदा अचानक तो घरी आला… अर्थात घरचे त्याला ओळखत होते. नंतर त्याला सोडायच्या निमित्तानं गप्पा मारायला बसस्टॉपवर गेलो, तेव्हा त्यानं दुस-या दिवशी साडेचार वाजता पार्ल्याला ‘दीनानाथ मंगेशकर’च्या स्टॉपवर यायला सांगितलं.
ठरल्याप्रमाणं मी गेलो, तो आला, ती आली. आणखी काही मित्र-मैत्रिणी आल्या. त्यानं दोन-तीन मित्रांची ओळख करून दिली. ते त्याच्या सोसायटीत राहणारे आणि जीवाला जीव देणारे मित्र होते. तिच्या दोन मैत्रिणी आल्या होत्या. आमचे दोन कॉमन मित्र होते. तिथंच सुरुवातीला गप्पांचा फड रंगला, नंतर हॉटेलमध्ये चहापाणी झाल्यावर आम्ही निघालो. जाण्यापूर्वी दोन दिवसांनी पुन्हा भेटायचं ठरलं… आणि नंतर वरचेवर भेटणं सुरू झालं. तसं मीही त्यावेळी बेरोजगारच होतो; त्यामुळं माझ्याकडं वेळच वेळ होता.
या भेटीगाठींदरम्यान समजलं की, माझ्या मित्राची ‘ती’ डीसीपी म्हणजेच पोलीस उपआयुक्ताची मुलगी आहे. तिचा भाऊ देखील पोलीस असून मामा कॉन्स्टेबल आहे… हिंदी सिनेमाप्रमाणं दोघांच्या घरातून या प्रेमाला विरोध होता. तिच्या घरच्यांना तिचं लग्न जमविण्याची घाई होती. तो एका खासगी कंपनीत कामाला होता आणि जॉबही टेम्पररी होता. एक दिवस तिचा भाऊ आणि मामा त्या कंपनीत गेले आणि त्याला बाहेर बोलावून तिच्यापासून दूर राहण्याचा ‘सल्ला’ दिला. मग काय संध्याकाळी ग्रुपवर हीच चर्चा सुरू झाली. अखेर या दोघांचं लग्न लावून देण्याचा निर्णय झाला.
दादरच्या ‘माहेर’ हॉलमध्ये जमलो. वैदिक पद्धतीनं दोघांचं लग्न झालं. हॉलमधनं बाहेर पडल्यानंतर कोल्डड्रिंक घेऊन आम्ही परतलो. ती तिच्या घरी गेली. तो त्याच्या घरी गेला. त्याचे वडील निवृत्त झाल्यावर दहिसरला रहायला गेले होते आणि तो अंधेरीला एका भाड्याच्या खोलीत रहात होता.
दुसऱ्या दिवशी आम्ही पुन्हा भेटलो आणि त्यानं बाऊंसरच टाकला. तो म्हणाला – ‘आमचं लग्न झालं यात समाधान आहे. आता तिचं तिच्या घरच्यांनी लग्न लावून दिलं तरी, हरकत नाही. ती माझी आहे, हे कायम माझ्या मनात राहील.’ आम्ही सर्व उडालोच. मी तिला बाजूला घेऊन गेलो आणि विचारलं – ‘तुझं घरी सर्वात जास्त कुणाशी चांगलं पटतं?’ ती म्हणाली – ‘बाबांशी.’ मी म्हणालो -‘छान! मग, बाबांना विश्वासात घे आणि सर्व काही सांगून टाक. ते पोलीस अधिकारी आहेत. त्यांना सर्व कायदे माहीत आहेत. ते समजून घेतील.’
‘त्या’च्या आणखी एका मित्रानं हाच सल्ला तिला दिला होता. तेवढ्यात ‘तो’ तिथं आला आणि त्यानं तिला विचारलं, ‘हा काय सांगतोय?’ तिनं सांगितल्यावर, ‘याचं ऐकू नकोस, असं काही करू नकोस,’ असं त्यानं तिला बजावलं. मीही वैतागलो आणि बाजूलाच रहायचं ठरवलं. (तेव्हा मला समजलं की असाच सल्ला देणारा मित्र देखील आजकाल गपचूप का आहे, ते!)
रात्री सोसायटीमध्ये मित्रांबरोबर गप्पाटप्पा मारताना हा किस्सा सांगितला. माझ्या मित्राचे लग्नाबद्दलचे ‘विचार’ ऐकल्यावर सर्व हसायला लागले आणि नंतर सोसायटीतला कंपू रोज संध्याकाळी माझी वाट पाहू लागला. मी येताच मला बसायला जागा वगैरे दिली जायची… म्हणायचे, ‘तेरे पागल दोस्त का नया किस्सा सुना…’
एक दिवस फोन आला, ‘लवकर अंधेरी स्टेशनला ये.’ आम्ही स्टेशनला जमलो. ती आली होती. तिनं सांगितलं, ‘घरच्यांनी मला बाहेर जायची बंदी केली आहे. तरीही मैत्रिणीकडे काम आहे, असं सांगून पळून आलेय.’ एकानं तिला विचारलं, ‘तुझ्या मनात आता काय आहे?’ ती म्हणाली, ‘मी घरी जाणार नाही. यानं माझ्याशी लग्न केलंय, तर हाच मला आता घेऊन जाईल. जाईन तर, याच्या बरोबरच जाईन.’ माझ्या मित्राला घाम फुटला. त्याच्या कॉलनीतील मित्रांनी ठरवलं की, या दोघांना माथेरानला पाठवायचं. संध्याकाळचे सहा वाजले होते. आम्ही दोन टॅक्सी केल्या आणि ठाण्याला आलो. तिथं त्या दोघांना पैसे, तिकिटं काढून दिली आणि नेरळच्या ट्रेनमध्ये बसवून आम्ही परतलो.
घरी सर्वजण माझी वाट पाहात होते. एकत्र जेवायला बसल्यावर सर्व किस्सा सांगितला… काहीतरी घडणार, याची खात्री होती. झालंही तसंच! त्यावेळी मोबाइल नव्हता. लॅण्डलाइन फोन येऊन नुकतेच तीन महिने झाले होते. मध्यरात्री दोनच्या सुमारास फोन वाजला. मी बेडरुममधून बाहेर आलो, बाबा कुणाशी तरी फोनवर बोलत होते. नंतर त्यांनी माझ्याकडं फोन दिला. पलीकडे एका मित्राची आई होती. तिनं सांगितलं, ‘माझ्या मुलाला पोलीस पकडून घेऊन गेले. तुझंही नाव ते घेत होते. ते आता तुझ्याकडे येतील, तुझ्या सोसायटीत आणि आईबाबांसमोर तमाशा होईल. तू थेट पार्ले पोलीस स्टेशनला ये.’ मी आत गेलो तयार होऊन बाहेर आलो, बाबांनी विचारलं, ‘कुठं चालंलास?’ मी काय ते सांगितलं. ते म्हणाले, ‘अजिबात जायचं नाही. पोलीस आल्यावर पाहू काय करायचं ते. तू जाऊन झोप.’ मी झोपायला गेलो खरा, पण झोप कसली येतेय. एखादी बाइक जरी आली तरी, ‘पोलीस आले,’ असंच वाटायचं. पहाटे-पहाटे झोप लागली.
त्या एका फोनने माझ्यासकट घरातले सर्व तणावाखाली आले. रात्रीच मी आमच्या एका ओळखीच्या पोलीस अधिकाऱ्याला फोन केला. तो व्हीआयपी सिक्युरिटीचा इन्चार्ज होता. त्यानं सांगितलं, ‘ते दोघेही सज्ञान आहेत, तर मग घाबरू नकोस. जे पोलीस तुला घेऊन जातील, त्यांच्याविरुद्ध तू तक्रार नोंदव, पुढं मी बघतो.’ हे सर्व ठीक आहे, पण त्या पोलिसांनी आमचं ऐकायला तर हवं ना! थेट ‘थर्ड’ लावली तर काय? रात्री तर बहुतेक पोलीस ‘फुल्ल चार्ज’ असतात!
सकाळी बाबांनी मला उठवलं, म्हणाले, ‘चल, लवकर फ्रेश हो आपल्याला जायचंय.’ मी काही विचारलं नाही. उठलो फ्रेश होऊन तयार झालो आणि काही कपडे सोबत घेऊन त्यांच्याबरोबर निघालो. कुठे चाललो होतो, ते मला माहीत नव्हतं. बाबा मला गोरेगावला आजोळी घेऊन आले होते. आजीच्या हवाली करून ते मला म्हणाले, ‘काही दिवस इथंच थांब. सर्व शांत झालं की, तुला घेईन जाईन.’ त्यांच्या चेहऱ्यावरचं टेन्शन मला स्पष्टपणे जाणवतं होतं. मी जवळपास 12-15 दिवस आजोळी होतो. रोज कोणी ना कोणी तरी पब्लिक बुथवरून घरी फोन करून काय परिस्थिती आहे, हे जाणून घेत असे… रोज कुठल्या तरी मित्र वा मैत्रिणीला पोलीस घेऊन गेल्याचे समजायचं.
त्यातलीच एक मैत्रिण शेजारच्या बिल्डिंगमध्ये एका ऑफिसमध्ये नोकरीला होती. मी एक दिवस त्या ऑफिसमध्ये गेलो आणि तिची चौकशी केली. तेव्हा सांगण्यात आलं की, ‘कसली तरी परीक्षा आहे म्हणून ती आठ-दहा दिवस रजेवर आहे.’ मला काय ते समजलं. कारण मला माहीत होतं की, तिची कोणतीही परीक्षा नव्हती. कालांतरानं कळलं की, पोलीस दोन वेळा तिलाही चौकशी करता पोलीस स्टेशनमध्ये घेऊन गेले होतो. ताण दिवसेंदिवस वाढतच चालला होता… माझ्यावरचा आणि घरच्यांवरचाही!
एक दिवस बाबा मला पुन्हा अंधेरीला घेऊन गेले. रस्त्यात सर्व काही निवळल्याचं सांगितलं. त्या दोघांना दिंडोशीला त्यांच्या काकांकडे पोलिसांनी पकडल्याचं समजलं. घरी आलो. साधारणपणं तासाभरानं फोन वाजला, त्याच मित्राचा फोन होता… म्हणाला, ‘अरे, सर्व काही ठीक झालं. तिचे बाबा म्हणाले, पळून कशाला गेलात, मला सांगितलं असतं तर मी तुमचं लग्न लावून दिलं असतं.’ मी संतापून, बाजूला बाबा असल्याचं भानही न ठेवता, त्याला अक्षरश: शिव्या घातल्या… म्हणालो, ‘अरे, मी तुला हेच सांगत होतो, पण त्यावेळी तू ऐकलं नाहीस. तुझ्यामुळं सर्वांना मनस्ताप सहन करावा लागला. आता यापुढं मला पुन्हा कॉन्टॅक करू नकोस.’

काही दिवसांनी मला कळलं की, मी वगळता इतर सर्वांना पोलिसांनी पकडून नेलं होतं. कोणतीही नोंद न करता त्यांना केवळ पोलीस ठाण्यात बसवून काही वेळानं सोडलं जात होतं. मी ‘त्या’च्याशी पूर्णपणे मैत्री तोडली. कारण 12-15 दिवसांचा तो ताण केवळ मी एकट्यानं नव्हे तर, माझ्या घरच्यांनी देखील सहन केला होता… तोही अकारण!

या घटनेनंतर साधारणपणे दोन वर्षांनी एक धक्कादायक गोष्ट मला समजली. त्या दोघांचा वर्षभरातच घटस्फोट झाला!

What do you think?

Written by Lokshahi News

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading…

0

वापी ट्रेडिंग कंपनीच्या गोडाऊनला भीषण आग

बर्निंग ट्रेनचा थरार : दिल्ली डेहराडून शताब्दी एक्स्प्रेसच्या डब्याला आग, सर्व प्रवासी सुखरूप, जीवितहानी नाही